Główne cechy prozy środka : uproszczenie i utrwalanie wysokoartystycznych konwencji, prostota i zrozumiałość - odwoływanie się do wiedzy potocznej i przyjemność łatwej egzegezy (łatwa interpretacja), komercyjność, artystyczny oportunizm - atrakcyjna dla szerszego kręgu odbiorców formuła artystyczna, konwencjonalny charakter narracji nastawionej na porozumienie z odbiorcą, warsztatowa sprawność: troska o literackość, składność kompozycji, elegancki styl – estetyczny emblemat modernizmu, hołdowanie stereotypowemu wyobrażeniu literatury wysokiej (zestawienia z dokonaniami uchodzącymi za wybitne), atrakcyjna tematyka powszechnie uznawana za istotną, odpowiedni sposób lektury (narzucony przez krytykę) symbolika w formie popularnonaukowego kompendium, estetyczny i ideowy tradycjonalizm połączony z „modnymi nowinkami”, wiara w opisany model świata – z odniesieniem do rzeczywistości pozaliterackiej, brak świadomości ironicznej i autoironicznej, brak prowokacyjności, duże znaczenie elementów rozrywkowych.
Bibliografia
Kategoria:Polska literatura współczesna Kategoria:Proza