Po przewrocie bolszewickim (rewolucji październikowej) bolszewik, od listopada 1917 do 25 czerwca 1925 ponownie redaktor gazety „Izwiestija” – już jako organu Wszechrosyjskiego Centralnego Komitetu Wykonawczego (WCIK). W 1918 pracował w komisji opracowującej konstytucję RFSRR, podczas wojny domowej często jeździł na front w pociągu agitacyjnym. W listopadzie 1918 został przewodniczącym Centralnej Rady Związku Dziennikarzy. W 1918 wydał szereg prac preparujących historię międzynarodowego ruchu socjalistycznego w duchu komunistycznym, od 1928 do listopada 1935 przewodniczący Komitetu ds. Kierowania Szkołami i Instytucjami Edukacyjnymi przy Centralnym Komitecie Wykonawczym (CIK) ZSRR, jeden z twórców pism „Nowyj Mir”, „Krasnaja Now'”, szef pisma „Sowietskoje Stroitielstwo”. Autor prac o historii marksizmu, m.in. „Internacyonał 1884–1914” (1918), „Karl Marks” (1918), „Borcy Za Socyalizm”, w których za główne zadanie stawiał popularyzację marksizmu, często zwulgaryzowanego. Po listopadzie 1935 zajmował się publicystyką.