W 1913 w związku z ogłoszeniem w Rosji amnestii z okazji 300-lecia panowania dynastii Romanowów wrócił do Petersburga. Współpracował w mienszewickimi pismami i gazetami, kierował pracami frakcji socjaldemokratycznej w IV Dumie, po wybuchu I wojny światowej 1914 został aresztowany i zesłany na Syberię. W 1915 jako lekarz został zmobilizowany i wysłany do Turkiestanu, gdzie zastała go rewolucja lutowa 1917. W poglądach na temat wojny był internacjonalistą i poróżnił się z Gieorgijem Plechanowem.
Po rewolucji lutowej i obaleniu caratu w 1917 członek Komitetu Wykonawczego Piotrogrodzkiej Rady Delegatów Robotniczych i Żołnierskich. Od maja do listopada 1917 redaktor naczelny gazety Izwiestija – organu Rady.
Przeciwnik przewrotu bolszewickiego (rewolucji październikowej), zarzucał bolszewikom prowadzenie anarchistycznej polityki i nadużywanie nazwy „socjalizm”. Występował przeciw traktatowi brzeskiemu. 26 lutego 1921 aresztowany przez Czeka, po wprowadzeniu przez władze sowieckie stanu wojennego w Piotrogrodzie w związku z powstaniem kronsztadzkim i wystąpieniami robotniczymi w mieście. W maju 1921 osadzony w twierdzy Pietropawłowskiej, w lipcu przeniesiony do moskiewskich Butyrek, po głodówce uwolniony. W styczniu 1922 deportowany przez Czeka zagranicę.