W późniejszym okresie Szub zrealizowała jeszcze dwa filmy tego rodzaju: Dziś (1930) oraz Hiszpanię (1939). Pierwszy z nich konfrontował ze sobą rzeczywistość doby kryzysu ekonomicznego w Stanach Zjednoczonych, Europie Zachodniej i w ZSRR – efekt międzynarodowej współpracy grupy komunistów z ZSRR i Niemiec. Drugi z kolei stanowił montaż kronik z hiszpańskiej wojny domowej, nakręconych przez operatora Romana Karmena.
Wśród jej niezrealizowanych projektów odnaleźć można m.in. scenariusz filmu zatytułowany Kobiety, w którym przyglądała się społecznej roli kobiet w różnych epokach historycznych.
Forma i retoryka Zastosowany przez Szub sposób montowania materiału nie budował klasycznie rozumianej opowieści. Jej metoda opierała się raczej na takim zestawianiu atrakcyjnych wizualnie czy tematycznie ujęć, by wytworzyć rodzaj ironicznego komentarza do prezentowanych wydarzeń. Drugą, obok ironii, podstawową figurą retoryczną wykorzystywanym przez Szub w konstruowaniu dramaturgii filmów była antyteza, wprowadzana poprzez naprzemienne zestawianie kontrastujących obrazów (np. ciemiężących klas wyższych i uciskanego ludu).