W latach 1964–1969 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej w Warszawie. W latach 1970–1980 sprawował funkcję dyrektora Instytutu Radiologii.
Stopień doktora nauk medycznych uzyskał w 1948, a stopień doktora habilitowanego w 1954. W 1964 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego i w 1974 tytuł profesora zwyczajnego.
Członek Polskiego Towarzystwa Lekarskiego oraz Polskiego Towarzystwa Radiologicznego, w tym w latach 1970–1974 przewodniczący zarządu głównego tego towarzystwa. Członek Rady Naukowej przy ministrze zdrowia oraz członek Rady Naukowej Centrum Zdrowia Dziecka. W latach 1966–1980 członek Komisji Radiologii i Komitetu Patofizjologii Klinicznej Polskiej Akademii Nauk. W latach 1970–1980 pełnił funkcję krajowego specjalisty w dziedzinie radiologii. W latach 1974–1982 pracował jako ekspert Światowej Organizacji Zdrowia do spraw związanych ze szkoleniem podyplomowym.
W 1972 został mianowany przez ministra zdrowia rektorem Akademii Medycznej w Warszawie. Funkcję tę pełnił do 1979. Jako rektor w 1975 powołał II Wydział Lekarski AM oraz zainicjował budowę szpitala klinicznego przy ul. Banacha.
Autor i współautor ponad 100 publikacji, w tym redaktor czterech wydań podręcznika pt. Radiologia.