Henryk Minc, właśc. Henryk Mintz (ur. 2 sierpnia 1902 w Warszawie, zm. 26 lutego 1977 tamże) – polski lekarz kardiolog i dyplomata.
thumb|240px|Rodzina Minców – Warszawa 1921. Henryk stoi pośrodku; po prawej siedzi Leopold Kaftal (dziadek Jonasza Kofty); po prawej stoi Mieczysław Kofta (ojciec Jonasza Kofty)
Życiorys Pochodził z ubogiej rodziny, był synem żydowskiego handlarza. W 1914 rozpoczął naukę w Szkole Handlowej Zgromadzenia Kupców w Warszawie. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Został przydzielony do 47 pułku piechoty Strzelców Kresowych, walczącego na froncie małopolskim nad rzeką Stryj. W 1921, po zakończeniu służby w wojsku, rozpoczął studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, jednak po roku zrezygnował. W 1922 podjął studia medyczne na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie. Po dwóch latach przeniósł się do Warszawy i kontynuował naukę na Wydziale Lekarskim UW, który ukończył w 1928. W trakcie nauki wstąpił do Komunistycznej Partii Polski. Brał udział w wojnie obronnej 1939 jako oficer rezerwy. Dostał się do niewoli i w węgierskim obozie jenieckim dla polskich Żydów w Vámosmikola pozostał do końca II wojny światowej. W 1945 powrócił do Polski i zajął kierownicze stanowisko w państwowej służbie zdrowia.