Jan (ur. ok. 1292/1293 r., zm. 19 listopada 1368 r.) – hrabia Kleve od 1347 r., ostatni hrabia Kleve z rodzimej dynastii.
Życiorys Jan był synem hrabiego Kleve Dytryka VI (VIII/VII) i jego drugiej żony Małgorzaty, córki Eberharda I, hrabiego Kiburg z bocznej linii Habsburgów. Jako trzeci, najmłodszy męski potomek Dytryka został przeznaczony do stanu duchownego. Już jako dziecko otrzymywał dochodowe beneficja – już w 1310 r. był kanonikiem m.in. w Kolonii, Trewirze, Utrechcie i Xanten.
Gdy w 1310 lub 1311 r. zmarł nie pozostawiając męskiego potomka jego najstarszy brat Otto, hrabią Kleve został drugi brat Jana, Dytryk VII (IX/VIII). Jan wsparł go w obronie tronu przed zakusami wdowy po Ottonie, Mechtyldy z Virneburga. W podzięce jego brat w 1318 r. wydzielił mu część terytorium hrabstwa z Linn i miasto Orsoy (obecnie część Rheinbergu). Jan nadal kontynuował karierę duchowną, obejmując kolejne stanowiska, zabezpieczał sobie jednak także możliwość porzucenia jej (uzyskał dyspensę papieską zwalniającą go od wyższych święceń), ponieważ Dytryk nie mógł doczekać się syna. Współpraca między braćmi układała się dobrze z wyjątkiem okresu między 1333 i 1338 r., gdy Dytryk próbował doprowadzić do zapewnienia dziedzictwa po sobie swoim córkom, z pominięciem Jana.