Powstała więc konieczność utworzenia niezależnych zjazdowych ekip radiowo-telewizyjnych. W tym celu we wrześniu 1981 powołano zespoły telewizji zjazdowej oraz radia zjazdowego (działającego na bazie BIPS). Radiowcy przygotowywali codzienną 1-2 godzinną relację z obrad zjazdu, montowaną i nagrywaną w siedzibie SAR w godzinach nocnych. Potem audycje te kopiowano na setki kaset magnetofonowych (na kopiarkach), a rano rozwożono je koleją do radiowęzłów zakładowych w całym kraju, podobnie jak w przypadku innych materiałów RAS, za pośrednictwem kolejarzy - członków „Solidarności”. Były to wówczas jedyne wiarygodne relacje radiowe z obrad I KZD "S".
Zjazdowe radio oraz telewizja były pierwszą próbą stworzenia niezależnego obiegu informacji typu audio i wideo poza cenzurą oraz oficjalnymi mediami. Było to kolejne przełamanie blokady i monopolu informacyjnego mediów publicznych, tym ważniejsze, że konkurencyjne wobec przekłamań i manipulacji w tendencyjnych relacjach ze zjazdu robionych przez prorządowych dziennikarzy. mały|150px Po zjeździe wynegocjowano stały dostęp związku do regionalnych programów radia i telewizji (tzw. okienka związkowe), więc dalsza produkcja audycji na kasetach wydawała się już niepotrzebna.