Łącznie, do nagłego zatrzymania produkcji w 1932 roku, zbudowano 270 samolotów tego typu, z czego przynajmniej 261 maszyn zostało zarejestrowanych.
Oficjalnie pułap praktyczny juniora określony był na około 3660 metrów, ale w praktyce był on w stanie wznieść się znacznie wyżej. 4 sierpnia 1931 roku Dorothy Morgan i Bill Bleakley wznieśli się na wysokość 16 091 stóp (5151 metrów), wykorzystując do tego prądy termiczne z chmur. Po wylądowaniu okazało się, że do barografu monitorującego osiągniętą wysokość użyto nieodpowiedniego atramentu, który zamarzł na dużej wysokości. Rekord Dorothy Morgan pozostał nieoficjalny.
W większości juniorów, które przetrwały do lat 50., silniki zostały zmienione na późniejsze jednostki napędowe typu Lycoming O-145 (50/65 KM) lub Continental A-65 (65 KM). Jeszcze wcześniej próbowano zaradzić problemom z silnikiem w dwóch wersjach, do których napędu użyto innych silników: CW-1A 4-cylindrowy silnik rotacyjny Augustine o mocy 40 KM CW-1S 9-cylindrowy silnik gwiazdowy produkcji francuskiej Salmson AD-9 o mocy 40 KM
Na podstawie CW-1 zaprojektowano i zbudowano także wodnosamolot Curtiss-Wright CW-3 Duckling.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Samoloty turystyczne CW-1 Junior Kategoria:Samoloty ultralekkie Kategoria:Samoloty z napędem śmigłowym