dworu ostatniego cesarza niemieckiego Wilhelma II).

I wojna światowa w żaden sposób nie wpłynęła na wygląd pałacu i otaczającego go parku. Po wojnie pomieszczenia położone w bocznych skrzydłach pałacu były wynajmowane na cele mieszkalne i biurowe, ponadto w budynku przez krótki czas mieściła się kuchnia dla ubogich. W 1928 roku pałac przejęły od Hohenzollernów władze Prus, a następnie w jego pomieszczeniach odbywały się różne wystawy.

Po dojściu do władzy nazistów pałac Bellevue początkowo był wykorzystywany do celów propagandowych oraz jako siedziba Muzeum Niemieckiej Sztuki Ludowej (niem. Museum für Deutsche Volkskunde). Na potrzeby muzeum w latach 1934–1935 dokonano zmiany układu wnętrz budynku pod kierownictwem Ericha Schonerta. 6 października 1935 roku w środkowej części pałacu miało miejsce otwarcie muzeum. Pod koniec lat 30. XX wieku postanowiono przeznaczyć budynek na „pensjonat rządu Rzeszy” (niem. Gästehaus der Reichsregierung). W związku z tym w latach 1938–1939 gmach poddano kolejnej przebudowie, nadzorowanej przez Paula Baumgartena. W ramach niej stare dachy mansardowe pałacu zastąpiono dachami czterospadowymi, a do lewego skrzydła dodano mające kształt litery L przedłużenie. Przeniesiono ponadto główne wejście na środkowy ryzalit, gdzie znajduje się do dziś.