Pierwsza połowa XIX wieku cechowała się dużą niestabilnością polityczną. Kolejno stronnictwa liberałów i konserwatystów zdobywały władzę a następnie ją traciły. Dopiero dyktatura Porfirio Diaza (koniec XIX w.) przyniosła okres względnego spokoju i rozwoju gospodarczego. W 1910 Diaz został obalony, a Michoacán stało się jednym z głównych terenów, na których podczas rewolucji meksykańskiej toczyły się walki o władzę. Rejon ten stał się również jednym z ważniejszych ośrodków walki chłopów o ziemię i o reformę rolną. Z Michoacán wywodziło się wielu prominentnych polityków. Jednym z nich był Lázaro Cárdenas, który w 1934 roku został prezydentem kraju. Za jego rządów pomiędzy chłopów rozdzielono część ziemi obszarniczej, przeprowadzono również nacjonalizację firm zagranicznych zajmujących się wydobyciem meksykańskiej ropy. Rządy Cárdenasa oprócz pozytywnych stron przyczyniły się również do utrwalenia autorytarnych rządów partii PRI, która zgodziła się na demokratyzację życia politycznego dopiero pod koniec XX w.