Do legend należy zaliczyć przypisanie odbycia konsekracji w Jerozolimie, do której trafił jako pielgrzym.
Działał głównie w południowo-zachodniej części Walii, gdzie wzniesiono najwięcej świątyń mu poświęconych, a jego imieniem nazwano najwięcej miejscowości. Wywarł znaczący wpływ na rozwój monastycyzmu w Walii, gdzie miał wielu uczniów. Zmarł ok. 589 roku w najstarszym założonym przez siebie klasztorze.
Do jego grobu pielgrzymowało wielu angielskich królów.
Został kanonizowany (w formie translacji) w 1120 r. przez papieża Kaliksta IIPrzez ponad tysiąc lat formalnym aktem kanonizacyjnym była translacja (przeniesienie) ciała świętego z miejsca pierwotnego pochówku, gdzie został złożony zanim rozwinął się kult, do miejsca bardziej szacownego (osobna kaplica, kościół, najczęściej w pobliżu ołtarza, umieszczenie ciała (relikwii) w relikwiarzu eksponowanym najczęściej w prezbiterium lub na głównej osi kościoła). Kanonizacje przeprowadzane w formie translacji były w gestii lokalnych biskupów aż do końca XII wieku..
Już w XII wieku święty Dawid został uznany za patrona Walii.
Jego imię nosi wiele kościołów w Walii.