Stanisław Nogaj (ur. 8 listopada 1897 w Poznaniu, zm. 27 stycznia 1971 w Katowicach) – polski dziennikarz i pisarz związany ze Śląskiem, zasłużony działacz i bojownik o wyzwolenie ziem polskich spod zaboru pruskiego, jeden z pierwszych twórców literatury obozowej (publikowanej już przed II wojną światową).
Życiorys Urodził się 8 listopada 1897 w Poznaniu, w rodzinie woźnicy Jana i Rozalii z Chwiałkowskich. W latach 1905/06 był inicjatorem i organizatorem strajku szkolnego w swojej klasie szkoły świętomarcińskiej w Poznaniu. Był działaczem „Sokoła”. W 1912 należał do bojówki wojskowo-wywiadowczej. W czerwcu 1913 ze swoim zastępem wszedł w skład hufca skautów „Piast”. Stał na czele organizacji niepodległościowej zaboru pruskiego do 1918 – był zastępcą komendanta POW Zaboru Pruskiego. Był kierownikiem Wydziału Wywiadowczo-Wykonawczego. Organizował pierwsze oddziały powstańcze w Poznaniu, zdobył gmach prezydium policji, gmach Sztabu V Korpusu, koszary Kernwerk, 20 p. 5 pułku art. ciężkiej, arsenały. Brał udział w walce pod Ławicą. Był zastępcą komendanta w akcji pod Szubinem, kierował grupą pod Szamocinem a następnie na odcinku Paterek – Ludwikowo. 21 lutego 1919 został aresztowany za bolszewizm. Został dowódcą kompanii szturmowej Poznańskiego Batalionu Śmierci, z którym do czerwca 1919 walczył na Froncie Litewsko-Białoruskim.