Strajk łódzkich tramwajarzy w 1957 roku – strajk tramwajarzy, który miał miejsce w Łodzi od 12 do 14 sierpnia 1957 roku.

Geneza strajku Łódzcy tramwajarze przed II wojną światową należeli do robotniczej elity miasta. Ich zarobki odpowiadały zarobkom na stanowisku majstra w fabryce. Po wojnie sytuacja finansowa tej grupy zawodowej diametralnie zmieniła się na niekorzyść, Utracili przywileje socjalne (gratyfikacje jubileuszowe, dodatki za wysługę lat, deputaty węglowe), zlikwidowano m.in. ich niezależną kasę zapomogowo-emerytalną, a warunki pracy pogorszyły się. Sygnałem niezadowolenia ze zmian po wojnie był, szybko stłumiony przez władze, strajk 23 maja 1946 roku. W kolejnych latach zmniejszał się poziom dochodów (np. w 1956 roku płace łódzkich motorniczych wzrosły średnio o 13%, a pracowników umysłowych o 42%) i był niższy niż w innych miastach, w których działała komunikacja tramwajowa (w Łodzi po reformie walutowej 1950 roku zarobki oscylowały w granicach 300–400 zł, a np. w Szczecinie motorniczy otrzymywał 750 zł). Ponadto relacje pomiędzy zarobkami robotników, konduktorów, motorniczych i kontrolerów były niewłaściwe.