Jan Szymała (ur. 5 maja 1889 w Dobrzeniu Wielkim, zm. 31 grudnia 1962 w Bytomiu) – polski ksiądz rzymskokatolicki, pułkownik Wojska Polskiego, kapelan 74 Górnośląskiego Pułku Piechoty, żołnierz I i II wojny światowej, kapelan I Korpusu Polskich Sił Zbrojnych. Po II wojnie światowej twórca i kapelan Hufca ZHP w Lublińcu, działacz społeczny, dziekan i proboszcz licznych parafii na Śląsku, zasłużony dla Śląska, wielokrotnie szykanowany przez komunistyczne władze państwa.
Życiorys Dzieciństwo i młodość Jan Szymała pochodził z chłopskiej rodziny. Był synem Jana Szymały i Agnieszki z domu Tomala. Był najstarszy ze swego licznego rodzeństwa, posiadał trzy siostry i trzech braci. Dzieciństwo ks. Szymały przypada na okres kiedy Śląsk stanowił część Cesarstwa Niemieckiego. Uczęszczał do szkoły niemieckiej. Po jej ukończeniu kontynuował naukę w Gimnazjum Misyjnym św. Krzyża w Nysie. 4 września 1908 wstąpił do Zgromadzenia Słowa Bożego. W St. Gabriel w Mödling pod Wiedniem odbył roczny nowicjat, po którym podjął studia teologiczne i filozoficzne. Święcenia kapłańskie przyjął 8 września 1914 r. we Wrocławiu. Prymicja odbyła się w jego rodzinnej wsi.