Friedrich) i muzyce (Beethoven, Schubert) synkretyzm rodzajów, gatunków i form literackich (idea progresywnej poezji uniwersalnej) romantyczna ironia
Główni przedstawiciele niemieckiego romantyzmu literackiego skupiali się w pierwszej kolejności w ośrodkach akademickich: Jenie, Heidelbergu oraz Berlinie. Wśród nich m.in.: w okresie wczesnym (1795-1805) twórcy kręgu jenajskiego: Wilhelm Heinrich Wackenroder, Ludwig Tieck, Novalis oraz wspomniani August Wilhelm i Friedrich Schleglowie; w okresie heidelberskim (od ok. 1805): Achim von Arnim, Clemens Brentano, Joseph von Eichendorff oraz bracia Wilhelm Karl i Jacob Ludwig Karl Grimmowie; w okresie późnego romantyzmu (zwanego berlińskim) (od ok. 1815 do ok. 1835) oprócz wyżej wspomnianych także Adelbert von Chamisso, Ernst Theodor Amadeus Hoffmann, Bettina von Arnim, Rahel Levin Varnhagen i inni. Wielka Brytania mały|150px|Strona tytułowa pierwszego wydania Wichrowych wzgórz Emily Brontë z 1847 roku z widocznym pseudonimem Ellis Bell. W literaturze brytyjskiej romantyzm wyrasta z mocno zarysowanego preromantyzmu, którego ważnym nurtem był gotycyzm. Pierwszym dziełem tego kierunku była powieść Horacego Walpole’a The Castle of Otranto (Zamczysko w Otranto), zaś jego najbardziej znanym przykładem The Monk (Mnich) Matthew Gregory’ego Lewisa.