Sibianor – rodzaj pająka z rodziny skakunowatych.
Rodzaj ten został opisany w 2001 roku przez Dimitrija Łogunowa, który jego gatunkiem typowym wyznaczył Heliophanus aurocinctus.
Należą tu małe pająki o ciele długości od 2,4 do 4,7 mm. Obie płcie zbudowane podobnie, jednak samiec ma na opistosomie podłużną tarczkę grzbietową i małą brzuszną, naprzeciwko kądziołków. Powierzchnia raczej wysokiego karapaksu jest szagrynowana (połączenie punktowania i siateczkowania) i często z rzadka pokryta białymi, przylegającymi, liściokształtnymi łuseczkami. Oczy ustawione są w trzech rządkach. Nadustek jest poziomy i niski. Szczęki mają kształt kanciasty, warga dolna prawie trójkątny, a sternum wydłużony, owalny, z prostą bądź prawie prostą przednią krawędzią. Pierwsza para odnóży jest dłuższa i większa od innych, jej uda są mniej lub więcej nabrzamiałe. Na udach, goleniach i rzepkach tej pary występują czarne, łuseczkowate szczecinki, przy czym u samic często grzbietowego rzędu tych szczecinek na goleniach. Nogogłaszczki samca z charakterystyczną gałeczkowatą strukturą na tegulum. Płytka płciowa samicy ślepo zakończoną kieszonką środkową. Otwór kopulacyjny ukryty poniżej walw przedsionkowych.