Następnie kierował szpitalem etapowym w Milanówku–Grudowie.

Po wojnie w 1945 wrócił do pracy w II Klinice Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Warszawskiego. Pracował w Okręgowej Izbie Lekarskiej w Warszawie. Stopień docenta uzyskał w 1950, na podstawie pracy pt. Zachowanie się diastazy w stanach zdrowia i choroby, a w 1954 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego.

Organizator i w latach 1954–1958 dyrektor Instytutu Doskonalenia i Specjalizacji Kadr Lekarskich w Warszawie, który w 1971 został przekształcony w Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego. Jednocześnie kierował Kliniką Chorób Wewnętrznych tej instytucji, następnie od 1971 do emerytury w 1980, pełnił funkcję kierownika Kliniki Endokrynologii w Centrum Medycznym Kształcenia Podyplomowego.

Członek wielu towarzystw naukowych. W latach 1978–1982 przewodniczący Komisji Endokrynologicznej Wydziału VI Polskiej Akademii Nauk.

Autor lub współautor ponad 142 prac naukowych. Jego zainteresowania naukowe koncentrowały się wokół patologii kory nadnerczy i tarczycy. Współautor i redaktor dwutomowego podręcznika pt Endokrynologia kliniczna oraz książki pt Wykłady kliniczne z zakresu patofizjologii i terapii.