Od 1933 pracowała w Zakładzie Architektury i Parkoznawstwa, od 1938 należała do Towarzystwa Urbanistów Polskich. Do 1939 zaprojektowała liczne ogrody prywatne, tereny zielone otaczające Tor wyścigów konnych na Służewcu, park Niebieskie Źródła w Tomaszowie Mazowieckim oraz, wspólnie z Romualdem Guttem, zieleń otaczającą Kopiec Piłsudskiego w Krakowie, a także park w Żelazowej Woli (wspólnie z Franciszkiem Krzywdą-Polkowskim).
Okres II wojny światowej spędziła pracując w ogrodnictwie jako konserwator zieleni w Żelazowej Woli. W 1945 powróciła do Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego i pracowała jako adiunkt kontraktowy. W 1946 została członkiem Stowarzyszenia Architektów Polskich (SARP), a dwa lata później członkiem założycielem International Federation of Landscape Architects (IFLA). Po śmierci Franciszka Krzywdy-Polkowskiego rozpoczęła pracę w Pracowni Zieleni przy Biurze Odbudowy Stolicy, które wkrótce zmieniło nazwę na Biuro Urbanistyczne Warszawy. Jej pierwszym projektem było opracowanie terenów zielonych towarzyszących budowanej Trasie W-Z. Następnie wspólnie z Romualdem Guttem stworzyła projekt odbudowy i rewaloryzacji Ogrodu Saskiego. W 1959 opracowała projekt parku Ludowego, który miał się składać z parku Północnego na Marymoncie, parku sąsiadującego z parkiem Skaryszewskim im. I.J.