Klasztor żeński W 1667 monaster św. Teodora zmieniono na klasztor żeński, zaś ostatnich mnichów przeniesiono do innych peresławskich wspólnot. Pierwszą przełożoną wspólnoty była ihumenia Irynarcha, pod kierunkiem której życie mnisze prowadziło 150 kobiet. Pierwsze lata funkcjonowania monasteru były trudne, gdyż część mniszek i posłusznic odrzuciła reformę liturgiczną patriarchy Nikona. Monaster również w kolejnych dziesięcioleciach otrzymywał bogate dary od carów, w tym od Piotra Wielkiego i jego najbliższych krewnych. W 1710 z fundacji siostry cara, Natalii, zbudowana została cerkiew Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni z bocznymi ołtarzami świętych Adriana i Natalii oraz Ikony Matki Bożej „Znak”, zaś w 1714 – cerkiew Kazańskiej Ikony Matki Bożej przy klasztornym szpitalu. Połowa XVIII w. była okresem największej zamożności monasteru.
W 1825 został odremontowany dom ihumeni, zaś w 1865 kupiec Awraamij Uszakow zbudował w monasterze dwupiętrowy budynek mieszkalny dla mniszek. W 1916 w klasztorze żyło ok. 500 mniszek i posłusznic.
Zamknięcie w 1923 i ponowne otwarcie W 1923 monaster został zamknięty przez władze radzieckie. Mniszki bez powodzenia starały się, by wspólnota mogła nadal funkcjonować jako komuna pracy.