Przy maksymalnej prędkości mogła ona pokonać 280 mil morskich.

Załogę w czasie pokoju stanowiło 2 oficerów i 19 marynarzy, a w czasie wojny 3 oficerów i 25 marynarzy.

Służba Pod nazwą „Jurjew” (, od ówczesnej nazwy miasta Tartu) eksploatowany był przez Ministerstwo Transportu Publicznego na jeziorze Pejpus (Czudzkim). W sierpniu 1915 roku został zarekwirowany na rzecz Marynarki Wojennej Imperium Rosyjskiego.

Po osiągnięciu gotowości bojowej „Jurjew” został 9 września 1915 roku wcielony jako parowiec uzbrojony do Czudzkiej Flotylli Wojennej, która formalnie została utworzona 6 dni później. Cywilna załoga jednostki rozpoczęła przeszkolenie wojskowe, otrzymała również umundurowanie. Na okręcie zamontowano uzbrojenie: początkowo były to dwa karabiny maszynowe, zaś zimą dodano jeszcze działo kalibru 47 mm. W wyniku długiej bezczynności jednostki morale załogi znacznie osłabło, rozluźniła się też dyscyplina. Po rewolucji październikowej „Jurjew” został przejęty przez bolszewików (26 października 1917). Brał on udział w działaniach przeciwko „białym” na Jeziorze Czudzkim.