Klasztor został przeniesiony na nowe miejsce z inicjatywy metropolity rostowskiego Jonasza, który niegdyś rozpoczynał w nim życie monastyczne. W latach 1674–1677 z jego funduszy zbudowany został monumentalny sobór Zmartwychwstania Pańskiego z dwoma ołtarzami bocznymi, dzwonnicę z cerkwią św. Marii Egipcjanki oraz refektarz z cerkwią Ikony Matki Bożej „Hodigitria” oraz dzwonnicą z zegarem. Wszystkie te obiekty wzniesiono na podklecie i połączono galerią.
Przeniesienie monasteru na nowe miejsce miało zapobiec jego zalewaniu przez rzekę, jednak nie odegrało pod tym względem swojej roli – klasztor nadal podmywany był przez potok Troicki i Szełkowkę. W 1764 wspólnota została zlikwidowana, a sobór Zmartwychwstania Pańskiego przemianowano na świątynię parafialną.
W 1918 monaster został zamknięty przez władze radzieckie i zaadaptowany na muzeum. Następnie z zabudowań korzystali budowniczowie elektrowni wodnej w Ugliczu i sztucznego Zbiornika Uglickiego. W kolejnych latach obiekty sakralne stopniowo niszczały. Zostały odremontowane dopiero w latach 1956–1971, wtedy też przeprowadzono wzmocnienie gruntu, by uniknąć jego dalszego podmywania.