Park rozciąga się od równin na zachodzie do średnio-wysokich wapiennych, krasowiejących wyżyn na wschodzie. Północna granica przebiega wzdłuż rzeki Nugusz (tur. czysty, jasny), na której w 1967 roku utworzono zbiornik retencyjny, o tej samej nazwie, o powierzchni 25 km².
Południową granicą jest rzeka Biełaja rozciągająca się wzdłuż dolin Uralu. Na wschodzie i bpółnocy park graniczy z Rezerwatem przyrody „Szulgan-Tasz”. Środkowa część parku jest stosunkowo trudno dostępna, z tego powodu dominuje w niej roślinność zbliżona do naturalnej, z lasami obfitującymi w obumarłe drzewa, w efekcie cechująca się dużą różnorodnością gatunkową fauny i flory.
Na terenie parku występuje wiele różnych wapiennych form takie jak ostańce, jaskinie, groty i podziemne rzeki. Najbardziej znaną jest naturalny most skalny Kuperlya o wysokości ponad 20 metrów nad poziomem lustra wody, szerokości 4 m i długości 10 m, będący pozostałością po podziemnej rzece.
Skaliste urwiska osiągają do 150 m wysokości. W całym parku znajduje się 21 jaskiń o łącznej długości 8,2 km samych głównych korytarzy. Jedna z nich, Sumgan jest największą jaskinią Uralu, której odnogi wynoszą łącznie ok. 10 km, zaś deniwelacja wynosi 126 m.