Od 1823 do 1824 był rektorem seminarium duchownego w Mohylewie, wykładowcą przedmiotów teologicznych w tejże szkole oraz przełożonym Monasteru Kuteińskiego k. Orszy. Następnie mianowano go rektorem seminarium duchownego w Mińsku i przełożonym monasteru św. Jana Teologa w Hrozowie, a następnie od 1825 do 1827 – monasteru Objawienia Pańskiego w Pińsku. W latach 1827–1829 kierował jako rektor seminarium duchownym w Jarosławiu.
3 lutego 1829 został wyświęcony na biskupa orenburskiego. Dwa lata później przeniesiony na katedrę permską. W 1833 otrzymał godność arcybiskupią. W 1851 objął katedrę ołoniecką i pietrozawodską, którą kierował do 1869, gdy Święty Synod przeniósł go w stan spoczynku z wyznaczeniem miejsca stałego pobytu w monasterze Trójcy Świętej Aleksandra Świrskiego. We wszystkich eparchiach, którymi kierował, zajmował się pracą misyjną. W szczególności dążył do pozyskiwania dla Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego staroobrzędowców. Według niektórych szacunków dzięki jego działaniom liczba starowierców żyjących na terenie eparchii permskiej spadła o połowę (ze 150 tys. do 75 tys. osób).