Mikołaja (pozostawała czynna do XIX w.), zaś w 1731 także murowaną cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej. W 1742 monaster stał się wspólnotą w pełni samodzielną, zrzekając się przy tym dotacji państwowej i zobowiązując się do utrzymania jedynie z pracy mnichów. Jeszcze w XVIII w. zdołał jednak ponownie zgromadzić znaczny majątek ziemski.
W 1903 monaster męski w Solbie został zamknięty i przekształcony w żeński. Pierwszą przełożoną wspólnoty była ihumenia Makaria (Skudina), dotąd żyjąca w monasterze św. Mikołaja w Peresławiu Zaleskim, z tego też klasztoru przybyły pierwsze mniszki. W 1914 we wspólnocie żyło 114 mniszek i posłusznic, a z inicjatywy ihumenii Makarii monaster został gruntownie wyremontowany. Monaster był znaczącym ośrodkiem pielgrzymkowym.
Monaster został zamknięty i rozgrabiony w 1918, być może podczas jego likwidacji kilka mniszek zostało rozstrzelanych. Inne mniszki w kolejnych latach były represjonowane. Czynna pozostała jedynie dawna cerkiew monasterska, zamknięta dopiero w 1937. W obiektach poklasztornych urządzono wiejską komunę „Nowe życie”, działającą do 1922. Następnie w dawnym monasterze powstał szpital psychiatryczny. Wyposażenie monasteru został całkowicie zniszczone.