Henryk IV (ur. ok. 1200 r., zm. 20 lipca 1246/13 marca 1247 r.) – hrabia Bergu od 1225 r., książę Limburgii od 1226 r.
Życie Henryk był najstarszym synem księcia Limburgii Walrama III z jego pierwszego małżeństwa z Kunegundą z Monschau. W 1217 r. Henryk poślubił dziedziczkę hrabstwa Bergu, córkę Adolfa III, Irmgardę. Po śmierci teścia w 1218 r. rozpoczął wojnę o Berg z jego bratem arcybiskupem Kolonii Engelbertem z Bergu. W jej rezultacie postanowiono iż Berg pozostanie w rękach arcybiskupa dożywotnio. Henryk przejął hrabstwo Berg po tym, jak Engelbert został zamordowany w 1225 r. W 1226 r. odziedziczył także po ojcu księstwo Limburgii.
W 1227 r. wziął udział w wyprawie krzyżowej do Ziemi Świętej zorganizowanej przez cesarza Fryderyka II Hohenstaufa. Stanął wówczas na czele pierwszej grupy krzyżowców niemieckich wysłanych przez chorego cesarza z Italii. Podczas jego nieobecności regencję w Limburgii sprawował jego brat Walram, a w Bergu żona. Sprawował komendę nad krzyżowcami aż do przybycia cesarza w 1228 r.