Michaił Iwanowicz Drużynin (ros. Михаил Иванович Дружинин, ur. 15 września 1920 we wsi Diemjancewo w rejonie bieżeckim, zm. 31 marca 1996 w Moskwie) – radziecki generał pułkownik, Bohater Związku Radzieckiego (1945).
Życiorys Skończył szkołę średnią, w listopadzie 1939 został wcielony do Armii Czerwonej, skończył szkołę młodszych dowódców w Symferopolu, potem pracował w tej szkole. Po ataku Niemiec na ZSRR brał udział w działaniach wojennych na Krymie i na Froncie Południowym, od końca 1941 był pomocnikiem dowódcy plutonu w Samodzielnej 11 Brygadzie Piechoty w obwodzie orenburskim. Od marca 1943 do 1944 był elewem Moskiewskiej Szkoły Wojskowo-Politycznej im. Lenina, od 1943 należał do WKP(b), od maja 1944 ponownie uczestniczył w walkach frontowych, brał udział w operacji białoruskiej, szczególnie wyróżnił się w walkach nad rzeką Łuczesą 23-27 czerwca 1944. Uczestnik operacji gumbinnen-gołdapskiej w listopadzie 1944 i wschodniopruskiej w kwietniu 1945, w sierpniu 1945 uczestnik walk z japońską Armią Kwantuńską. W 1948 ukończył Smoleńską Wojskowo-Polityczną Szkołę Propagandzistów, 1955 Wyższy Instytut Wojskowo-Pedagogiczny im. Kalinina, a 1962 Wojskową Akademię Sztabu Generalnego. Od grudnia 1948 do października 1955 starszy instruktor ds.