Henryk (ur. 4 czerwca 1533 w Celle, zm. 17 stycznia 1598 w Dannenbergu) – książę Brunszwiku-Lüneburga w latach 1559–1569 (razem z bratem Wilhelmem), po podziale w 1569 w części księstwa z Dannenbergu, z dynastii Welfów.
Życiorys Henryk był trzecim synem księcia lüneburskiego Ernesta I Wyznawcy oraz Zofii, córki księcia Meklemburgii-Schwerin Henryka V Zgodnego. W 1559 r. zmarł najstarszy brat Franciszek Otto i Henryk objął rządy w księstwie Lüneburga wspólnie z młodszym bratem Wilhelmem (drugi wedle starszeństwa brat, Fryderyk, zmarł wskutek obrażeń odniesionych w bitwie pod Sieverhausen już w 1553 r.).
Zgodnie z układem zawartym po śmierci ojca ze stanami, władza Henryka i Wilhelma miała być początkowo ograniczona warunkiem stałych konsultacji z wyznaczonymi im doradcami (m.in. bez ich zgody nie mogli zawierać małżeństw). Bracia starali się wyprowadzić księstwo z długów. W 1562 r. bracia zawarli układ z miastem Lüneburg kończący długie spory mieszczan z książętami (wkrótce potem miasto złożyło hołd książętom, ci zaś potwierdzili jego przywileje). W 1564 r. wydano prawa regulujące stosunki kościelne, sądowe i policyjne w księstwie. Również kolejne pięć lat bracia rządzili księstwem w harmonii, aż do 1569 r., gdy Henryk zażądał podziału księstwa na dwie części.