Przewlekła psychoza międzynapadowa () – rodzaj psychozy związanej z padaczką.
Ten rodzaj psychozy występuje u od 5 do 30% pacjentów. Jej powstawanie nie zostało dokładnie wyjaśnione. Pewną rolę mogą w nim odgrywać nadwrażliwość receptorów D2 w prążkowiu oraz rozniecanie przez powtarzające się napady padaczki.
Pierwsze opisy objawów występujących w przewlekłej psychozie międzynapadowej, chociażby autorstwa Statera i współpracowników z roku 1963, różniły się od współczesnych. Donoszono wtedy o urojeniach paranoidalnych, halucynacjach (modalność wzrokowa) oraz o rzadziej występujących objawach katatonicznych, bladości afektywnej (niekiedy żywsze reakcje afektywne), zaburzeniach woli, zmianach nastroju, przeżyciach mistycznych. Kolejne prace, w tym Pereza i wsp. z 1985 i Toone i wsp. z 2000, opisywały psychozę omamowo-urojeniową. Autorzy uznali też aurę za subkliniczny napad padaczkowy z układu limbicznego. Natomiast praca Silbermana i wsp. podaje omamy i iluzje czuciowe, iluzje odnoszenia, znaczenia, deja vu, jamais vu, depersonalizację i derealizację, przeżycia mistyczne, zaburzenia odczuwania czasu, zaburzenia myślenia, napadowe zmiany afektu, objawy depresyjne i lekowe, automatyzmy ruchowe. 90% zbadanych miało napady uogólnione, a 72% – napady częściowe złożone. Napady te wykazywały związek z objawami depresyjnymi i lękowymi.