produkowano tam m.in. czołgi T-34 i T-35. We wrześniu 1941 został ewakuowany za Ural, gdzie organizował przywrócenie produkcji czołgów, w lutym 1942 na kilka miesięcy zwolniony za niewykonanie planu produkcyjnego, później został głównym inżynierem, następnie (do 1946) dyrektorem Uralskiej fabryki Czołgów nr 183 im. Stalina w Niżnym Tagile; w czasie II wojny światowej fabryka wyprodukowała ok. 35 tysięcy czołgów T-34. 21 stycznia 1945 J. Maksariow otrzymał stopień generała majora służby inżynieryjno-czołgowej.
Od marca 1946 do 10 stycznia 1950 zastępca ministra budowy maszyn transportowych ZSRR, od marca 1949 do 10 stycznia 1950 zastępca przewodniczącego Biura przy Radzie Ministrów ZSRR ds. Budowy Maszyn i Statków, od 10 stycznia 1950 do 5 marca 1953 minister budowy maszyn transportowych ZSRR, od 14 października 1952 do 17 października 1961 zastępca członka KC KPZR. Od marca 1953 do 1954 zastępca ministra budowy maszyn transportowych i ciężkich ZSRR, 1954-1955 zastępca przewodniczącego Biura Rady Ministrów ZSRR ds. budowy maszyn, 1955 I zastępca ministra przemysłu stoczniowego ZSRR, od 1955 do 5 lipca 1957 I zastępca przewodniczącego Państwowego Komitetu ds. Nowej Techniki Rady Ministrów ZSRR.