Po zakończeniu wojny służył jako oficer w 4 i 1 pułku piechoty. W sierpniu 1886 uczestniczył w zamachu stanu prorosyjskich oficerów, w wyniku którego odsunięto od władzy Aleksandra I. Po odsunięciu od władzy zamachowców na krótko został zwolniony z wojska.
Po ponownym przyjęciu do wojska w 1887 roku został inspektorem w szkole wojskowej w Sofii, w tym czasie ukończył przerwane studia w Nikołajewskiej Akademii Sztabu Generalnego i został mianowany szefem sztabu 6 Dywizji Piechoty. W 1891 roku został dowódcą Sewliewskiego Okręgu Wojskowego, zajmując to stanowisko do 1897 roku.
W 1897 roku przeszedł do służby liniowej i został dowódcą 20 pułku piechoty, a potem w 1905 roku dowódcą 1 Brygady w 6 Dywizji Piechoty, funkcję tę pełnił do 1910 roku. Został wtedy dowódcą 7 Dywizji Piechoty, którą dowodził w czasie I i II wojny bałkańskiej.
Po 1915 roku został inspektorem 2 Obszaru Wojskowego, który był odpowiednikiem dowództwa armii w okresie pokoju. Po wybuchu I wojny światowej i przystąpieniu do niej Bułgarii 15 września 1915 roku został dowódcą 2 Armii, która powstała na bazie 2 Obszaru Wojskowego.
Dowodząc tą armią, wziął udział w działaniach przeciwko Serbii, dowodził ją do grudnia 1917 roku.