Brak zachowanych źródeł nie pozwala stwierdzić, jak długo Helena była przełożoną Monasteru Nowodziewiczego i czy posiadała godność ihumeni, pewne jest jedynie to, że była schimniszką. Wiadomo również, że nie zarządzała klasztorem do śmierci (przed 1547 nową przełożoną została ihumenia Eunicja). Być może zrzekła się godności z powodu choroby. W testamencie, który spisała przed śmiercią, skarży się na „ślepotę, głuchotę i wszelkie niemoce”, określa również siebie jako osobę starą.
Testament Heleny miał służyć jako duchowe wskazania dla mniszek Monasteru Nowodziewiczego. Helena stwierdzała w nim, że mniszki powinny prowadzić surowe życie wspólnotowe, nie mieć służących, nie jeść i pić w celach poza wspólnymi posiłkami. Zabraniała świeckim kobietom żyć przez dłuższy czas w monasterze, jeśli nie miały zamiaru składać ślubów mniszych.
Helena zmarła w 1547 i została pochowana w sąsiedztwie monasterskiego soboru. Obok pochowano również schimniszkę Teofanię, która razem z Heleną przybyła z Suzdala. Na miejscu ich grobu w XVII w. wzniesiono kaplicę. Została ona zburzona w latach 20. i 30. XX wieku, gdy zniszczono cały monasterski cmentarz.