Bułgarski Wikariat Apostolski Tracji (bułg.: Тракийски български апостолически викариат; łac.: Apostolicus Vicariatus Thraciae Bulgarorum) – historyczna jednostka podziału terytorialnego Bułgarskiego Kościoła katolickiego w Imperium Osmańskim działająca w latach 1883–1926. Swoim zasięgiem obejmowała wilajet Edirne oraz Rumelię Wschodnią i Księstwo Bułgarii, a po ich zjednoczeniu w 1908, Carstwo Bułgarii. Siedziba ordynariusza znajdowała się w Cerkwi Świętego Patriarchy Eliasza w Adrianopolu.
Historia Ciągły wzrost poczucia tożsamości narodowej Bułgarów, utworzenie w 1876 roku autonomicznego państwa bułgarskiego oraz nadanie autonomii Rumelii Wschodniej sprzyjało rozwojowi Bułgarskiego Kościoła Prawosławnego i Katolickiego. Administrowanie wspólnotami bułgarskimi rozproszonymi na dużym obszarze, obejmującym poza Bułgarią i Rumelią tereny Macedonii, Tracji i stolicę imperium, Stambuł, stało się bardzo trudne. W tej sytuacji, w 1882 roku Stolica Apostolska postanowiła o reorganizacji struktury Bułgarskiego Kościoła katolickiego, czego efektem było utworzenie wikariatów apostolskich Konstantynopola, Macedonii oraz Tracji. 7 kwietnia 1883 roku ordynariuszem Bułgarskiego Wikariatu Apostolskiego Tracji został mianowany dotychczasowy wikariusz generalny Nila Izvorova Michał Petkow. 22 kwietnia abp Nil Izvorov w asyście bp.