Pluton minerów przy Dywizji Litewsko-Białoruskiej – pododdział saperów Wojska Polskiego.
Formowanie i zmiany organizacyjne W styczniu 1919 roku I Batalion Saperów im. Tadeusza Kościuszki w Warszawie wydzielił ze swojego składu pluton minerów pod dowództwem podporucznika Jerzego Cyryla Kieffera. Pluton został skierowany do Łap, gdzie został podporządkowany dowódcy Dywizji Litewsko-Białoruskiej. Pierwszą akcją bojową plutonu był wjazd 19 lutego do Białegostoku, jako oddział przedni pociągu pancernego. Następnie pluton przybył do Słonimia, gdzie zniszczył kilka mostów na rzece Szczara. Od lutego do marca pluton niszczył mosty i urządzenia kolejowe oraz wysadzał zatory lodowe. 15 kwietnia pluton wziął udział w ofensywie Grupy pułkownika Boruszczaka na Baranowicze niszcząc tory kolejowe, walcząc z patrolem bolszewickiego pociągu pancernego oraz osłaniając baterie 7 Pułku Artylerii Polowej, wystawiając placówki koło Nowej Myszy. 19 kwietnia w Kraszewie minerzy zniszczyli most na linii kolejowej Baranowicze-Pińsk, a podporucznik Leon Tyszyński wysadził most kolejowy na linii Baranowicze-Łuniniec oraz dwa drewniane mosty drogowe i 10 małych mostków. W maju minerzy wyjechali do Grodna, skąd rozpoznawali mosty na liniach kolejowych Grodno–Suwałki i Grodno-Landwarów.