Józef Mierzyński (ur. 27 marca 1906 w StarosielcachSzymon Datner, Ucieczki z niewoli niemieckiej, 1939-1945, tom 1, Książka i Wiedza, Warszawa 1966, s. 210., zm. 30 maja 1942 w Łodzi) – przedwojenny zawodowy sierżant (kierowca) Wojska Polskiego w jednostce w ZgierzuEgzekucja 100 Polaków 20 III 1942 r. w Zgierzu. Materiały z sesji popularnonaukowej z 20 III 1982 r. w Zgierzu. Łódź 1982, s. 22.. Za zabicie przez niego dwóch gestapowców Niemcy rozstrzelali w odwecie 100 Polaków w publicznej egzekucji w Zgierzu 20 marca 1942 roku.
Życiorys Mierzyński pojawił się w Zgierzu w październiku 1937 r. wraz ze swoją jednostką – 10. Batalionem Pancernym, który został przeniesiony do tego miasta z Łodzi. Zamieszkał wraz z rodziną (żona Joanna i 7-letni syn) w narożnej kamienicy przy ul. Długiej 54.
W okresie okupacji niemieckiej był ponoć związany z polską konspiracją na terenie Łodzi; najprawdopodobniej z Armią Krajową. W 1941 r. rodzina Mierzyńskich przeniosła się do Łodzi, gdzie zamieszkała przy ul. Sępiej 9.