Była wybitnym wirtuozem jako pianistka, posiadając w dodatku świetną pamięć, jako kompozytorka była w stanie napisać dzieła wielkich rozmiarów w bardzo krótkim czasie i niedługo po skomponowaniu jako własna impresaria organizowała koncerty promujące swoją twórczość. Znała i płynnie posługiwała się językiem niemieckim i francuskim, wykazywała zainteresowanie filozofią i nauką. Była osobą głęboko religijną i w późnym okresie swojego życia została nawet nominalną kompozytorką-rezydentką St. Bartholomew’s Episcopal Church w Nowym Jorku. W swojej karierze prowadziła liczne organizacje, w tym Narodowe Stowarzyszenie Nauczycieli Muzyki (ang. Music Teachers National Association) czy Narodową Konferencję Nauczycieli Muzyki (ang. Music Educators National Conference). Hojnie wspierała młode kompozytorki, by dać im możliwość rozwijania ich karier. W 1925 została współzałożycielką i prezesem Amerykańskiego Stowarzyszenia Kompozytorek (ang. Society of American Women Composers).
Z powodu choroby serca zmuszona była przejść w stan spoczynku w 1940 i z tego też powodu zmarła w 1944. W testamencie przekazała wszystkie zyski ze swoich tantiem na rzecz kolonii artystów MacDowell Colony.