Na północy cesarz wyprawił armię pod wodzą Tsegi Krystosa, a sam wyruszył do Deuaro, gdzie ponownie wygrał, a także pojmał Hajderę, oraz Sebr-ad-Dina. Po zwycięskiej wojnie Amde Tsyjon poszerzył granice swojego państwa i uczynił władcą terytoriów muzułmańskich Gemal-ad-Dina, brata wcześniejszych władców Ifat. Później jeszcze dochodziło do wielu walk z muzułmanami, ponieważ Gemal nie dochował wierności, podobnie jak Sebr. Amde Tsyjon prowadził między innymi kampanię na obszarze pustynnego sułtanatu Adal, ponieważ istniała groźba nowej koalicji państw muzułmańskich. Władca Adalu, Seleh namawiał Gemel-ad-Dina do przystąpienia do koalicji. W 1335 Seleh wyruszył do walki z cesarzem, nie czekając na sułtana Ifat, ale przegrał z Amde Tsyjonem, co przypieczętowało przewagę Etiopczyków nad muzułmanami.
Pieśni królewskie Zwycięstwa Amde Tsyjona I opisał autor staroamharskich Pieśni królewskich:
Zobacz też Etiopistyka Amde Tsyjon II Jakub Jykuno Amlak
Przypisy
Bibliografia Andrzej Bartnicki, Joanna Mantel-Niećko, Historia Etiopii. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1971.
Kategoria:Władcy Etiopii Kategoria:Zmarli w 1344