Od 1949 zajmował stanowiska kierownicze w Ministerstwie Spraw Zagranicznych ZSRR i w prasie partyjnej („Prawda”), pracował również w piśmie „Woprosy Fiłosofii”, w latach 1958-1965 był rektorem i kierownikiem Katedry Komunizmu Naukowego Akademii Nauk Społecznych przy KC KPZR (Академиия общественных наук при ЦК КПСС), w latach 1964-1968 redaktorem naczelnym pisma Problemy Pokoju i Socjalizmu w Pradze, a w latach 1968-1969 zastępcą dyrektora Instytutu Marksizmu-Leninizmu przy KC KPZR (Институт марксизма-ленинизма при ЦК КПСС). 20 czerwca 1958 został członkiem korespondentem, a 26 czerwca 1964 akademikiem Akademii Nauk ZSRR. Specjalizował się filozofii socjalnej i ateizmie, między 1958 a 1959 był prezydentem Radzieckiego Stowarzyszenia Socjologicznego. Był zastępcą członka KC KPZR. Pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie.

Odznaczenia (od 1958), członek rzeczywisty (od 1964) Akademii Nauk ZSRR Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order Czerwonej Gwiazdy Order „Znak Honoru” Medal „Za obronę Leningradu” Medal „Za ofiarną pracę w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Order Za Zasługi (NRD)

Wybrane prace Był jednym z autorów podręcznika Historia filozofii pod redakcją M.A. Dynnika, gdzie napisał rozdział o filozofii starożytnych Egipcjan i Babilończyków.

Przypisy