Polityka pokojowych relacji z Egiptem przyniosła rezultaty w 1203, gdy na prośbę Lalibeli sułtan Egiptu interweniował na rzecz etiopskich mnichów przebywających w Ziemi Świętej. Lalibela prowadził również zwycięskie walki z żydowskim plemieniem Felaszów, oraz władcami Godżamu i Damot. W 1210 roku dwór władcy odwiedził koptyjski patriarcha Aleksandrii Jan VI. Włoski orientalista Carlo Canto Rossini opublikował kilka nadań ziemskich, które przetrwały z czasów panowania króla Lalibeli.
Żona thumbnail|Obecnie kościoły Lalibeli są celem procesji i pielgrzymek. Żoną Lalibeli była Meskel Kibra (co znaczy "Chwała Krzyża"), której imię przetrwało w tradycji. Skłoniła ona abune Mikaela, aby jej brat Hirun został biskupem. Kilka lat później abuna wyjechał z Etiopii do Egiptu i twierdził, że Hirun uzurpował swoją władzę. Inna tradycja przekazuje, że Kibra przekonała swojego męża do abdykacji na rzecz jego bratanka Neakuyto Loaba, ale po osiemnastu miesiącach jego złych rządów przekonała Lalibelę aby ten wrócił na tron. Bezpośrednim powodem wedle legendy miało być skąpstwo następcy w postaci podania na królewski stół wołowiny pochodzącej z krowy pewnego biednego rolnika. Taddesse Tamrat sądził, że koniec panowania Lalibeli nie był spokojny i do władzy siłą doszedł Loab, którego panowanie zostało zakończone przez syna Lalibeli, Jytbareka.