W fabryce pracującej wówczas na trzy zmiany zatrudniono około 600 osób.
W 1936 przedsiębiorstwo dysponowało 7 łuszczarkami, 5 prasami, 3 prasami pulsacyjnymi do suszenia łuszczki oraz 2 suszarniami. Produkcję poszerzono o sklejki tzw. suchotrwałe, powstające z zastosowaniem kleju kazeinowego i albuminowego. Podstawowym asortymentem była nadal sklejka „mokroklejona” i płyty stolarskie. Poważna część produkcji sprzedawana była na eksport do kilkunastu krajów europejskich i zamorskich. U progu II wojny światowej Państwowa Fabryka Sklejek w Bydgoszczy była największą spośród 35 zakładów tego typu w Polsce, osiągając 10% produkcji krajowej przy zatrudnieniu 1040 osób.
Okres okupacji niemieckiej (Rzesza Wielkoniemiecka) W latach okupacji niemieckiej fabryka przeszła w zarząd administracji niemieckiej i kontynuowała produkcję nastawioną na potrzeby niemieckiej machiny wojennej. Produkowano sklejkę suchotrwałą oraz lotniczą na potrzeby Luftwaffe. Zatrudnienie wynosiło ok. 400 osób.