Pod wpływem fascynacji Andaluzją al-Haffar al-Kuzbari napisała powieść Dwoje oczu z Sewilli, wydaną w 1965. Powieść opowiada o miłości modelki Carmen i szlachcica Roberta, akcja utworu rozgrywa się w Hiszpanii. Utwór jest słaby pod względem warsztatowym, znajdują się w nim liczne dłużyzny, a wiele wypowiedzi bohaterów brzmi nienaturalnie, gdyż pisarka stara się za ich pomocą przekazać własne poglądy i refleksje. Główna bohaterka, chociaż jest Hiszpanką, z charakteru i sposobu postępowania przypomina raczej współczesną pisarce Syryjkę. Powieść głosi pochwałę miłości i piękna, wskazując urodę głównej bohaterki jako główną przyczynę jej powodzenia i szczęścia. Mimo istotnych wad, dzieło zajmuje ważne miejsce w nowoczesnej literaturze syryjskiej. Jest bowiem złożonym obrazem społeczeństwa niearabskiego, szczegółowo konfrontuje zamożne kręgi społeczeństwa z warstwą ubogich, ciężko pracujących ludzi.
W 1970 al-Haffar al-Kuzbari wydała drugą powieść autobiograficzną Bursztyn i popioły. W dziele prowadzona jest narracja pierwszoosobowa, tekst jest dojrzalszy i bardziej szczery, niż Pamiętniki Hali.