Cełang Lhamo (, Wylie [Tshe dbang lha mo]; zm. 1812) – tybetańska monarchini, władczyni królestwa Dege na przełomie XVIII i XIX wieku. Przez ok. 20 lat rządziła królestwem, początkowo jako regentka w imieniu małoletniego syna, ostatecznie wspólnie z nim. Podczas swoich rządów wspierała budowę klasztorów, rozszerzanie wpływów królestwa na północ, była także ważnym sojusznikiem tradycji Ningma, którą umacniała jako fundatorka pomników, klasztorów i wydań ważnych tekstów religijnych.
Początkowo w tekstach tybetologicznych, możliwe że pod wpływem dokumentów chińskiego dworu cesarskiego, Cełang Lhamo przedstawiana była jako uzurpatorka, która siłą odebrała własnemu synowi władzę i dopiero ludowe powstanie przywróciło porządek w państwie, choć zapoczątkowało trwający wiele dziesięcioleci okres zamętu. Taki opis pojawia się w, wydanym w 1947 i szeroko komentowanym, artykule na jej temat autorstwa Li An-Che. Podobny pogląd pojawia się u piszącego 20 lat później Josefa Kolmaša. W ostatnich latach, dzięki dostępności nowo odkrytych dokumentów, historycy Tybetu przedstawiają jej historię w sposób bardziej zniuansowany i mniej jednostronny.