Możliwe wszakże, że w tym okresie Cełang Lhamo rządziła wspólnie z synem, z kolei Autobiografia Gece Mahapandity opisuje ją jako samodzielną władczynię jeszcze w 1801.
W 1801 do stolicy królestwa przyjechał Do Drupczen, uczeń zmarłego krótko wcześniej Dżikme Lingpa, guru czczonego m.in. przez królową. Wedle niepotwierdzonych plotek Do Drupczen i królową miał łączyć romans, a plotki o tym przyczyniły się do zaostrzenia konfliktu między frakcją królowej na dworze a stronnikami tradycji Sankja.
Upadek i śmierć W 1806 nastąpił kolejny kryzys w czasie rządów Cełang Lhamo. Już kilka lat wcześniej próbowała ona rozszerzyć strefę swoich wpływów na północ, w stronę dzisiejszej prefektury Yushu. Spotkało się to z oporem nomadycznych ludów z regionu Golok. Inwazję nomadów udało się odeprzeć dzięki wsparciu plemienia Kharnang Coła, jednak już kilka lat później relacje między królestwem Cełang Lhamo a jego nowymi sojusznikami popsuły się i przerodziły w wojnę, którą zakończyła dopiero interwencja wojsk cesarza Chin. Interwencja zakończyła się klęską militarną i polityczną Cełang Lhamo i najprawdopodobniej była bezpośrednią przyczyną jej konfliktu z rządem, który doprowadził ostatecznie do jej obalenia i przekazania pełni władzy jej synowi.