Na początku XIX wieku wśród ludności napływającej do miasta znajdowały się rodziny luterańskie. W 1821 roku w Rawie mieszkało już blisko 314 rodzin ewangelickich. Po utworzeniu nieformalnej rady parafialnej, zaczęto starać się o przejęcie popadającego w ruinę kościoła św. Ducha. Po kilku latach starań świątynia stała się własnością ewangelickiej wspólnoty, a w 1828 przeprowadzono jej gruntowną renowację, oraz rozebrano przyległy do niej szpital (przytułek). Po niedługim czasie do kościoła dobudowano plebanię, w której mieściło się mieszkanie dla księdza oraz kantora.

Tragiczne w skutkach miały dla parafii wydarzenia z I wojny światowej. W wyniku działań wojennych uszkodzone zostały plebania oraz kościół. Przybyły w roku 1929 nowy proboszcz sprawił, że parafia na nowo odżyła. Odbudowano zabudowania kościelne. 31 maja 1931, z okazji stulecia parafii, zakupiono dwa dzwony, wyremontowano kościół i odrestaurowano jego wyposażenie.

Wybuch II wojny światowej przerwał odrodzenie się życia parafialnego. Kościół został zbombardowany. Brak duchownego oraz sporne kwestie dotyczące własności parafialnych spowodowały, że rawscy ewangelicy walczyli przez 7 lat o odzyskanie majątku kościelnego. 12 czerwca 1952 odbyło się pierwsze nabożeństwo w odbudowanej świątyni.