Stodoła jest budowlą słupową, deskowaną, została wzmocniona wewnątrz systemem piętnarów i rygli. Datowana na przełom XIX i XX wieku, pochodzi od Antoniego Kluza. Dach czterospadowy, kryty słomą w schodki, wzmacniany w kalenicy żytnią mierzwą i założony dębowymi kozłami.
W stodole zebrano maszyny i narzędzia do młócenia zboża – młocarnie, do oczyszczania – wialnie i młynki. Jest również ekspozycja maszyn do uprawy ziemi, od najprostszych, w całości drewnianych, takich jak socha, po bardziej zaawansowane drewniano-metalowe aż do metalowych. W stodole zgromadzono również pojazdy konne: wozy, resorki, wasążek, sanie załubki.
Chałupa biedniacka i chlewik
Chałupa biedniacka pochodzi z drugiej połowy XIX, należała do ubogiego wyrobnika Michała Inglota. Budynek jednotraktowy, zbudowany z drewna jodłowego, wiązany w węgłach na rybi ogon z niewielkimi ostatkami. Dach krokwiowy, czterospadowy, poszywany słomą w schodki.
Chałupa biedniacka w przeciwieństwie do kmiecej prezentuje o wiele biedniejszą grupę społeczną. Wielkość jak również wyposażenie chałupy znaczne odbiega od przepychu i „bogactwa”, które można było spotkać w kmiecych chałupach.
Wiatrak – koźlak