Dzwonek szczeciniasty (Campanula cervicaria L.) – gatunek rośliny z rodziny dzwonkowatych. Występuje w strefie umiarkowanej Eurazji – od Hiszpanii na zachodzie po Mongolię i środkową Syberię na wschodzie. W Polsce rośnie na niżu i pogórzu. Występuje częściej w rejonie Wyżyny Lubelskiej i wzdłuż doliny Bugu, Wyżyny Małopolskiej, w Sudetach i Beskidach. W kierunku północno-zachodnim staje się coraz rzadszy.
Morfologia mały|lewo|Morfologia Pokrój Roślina zielna z tęgim, pionowym korzeniem i prosto wzniesioną łodygą, choć często też nieco powyginaną, nieregularnie kanciastą, szczeciniasto, odstająco i kłująco owłosioną, osiągającą do 1 m wysokości. Liście Równowąsko lancetowate, dolne zwężone stopniowo w ogonek, górne siedzące, nieco tylko zwężone u nasady. Blaszki na brzegu drobno i tępo piłkowano karbowane, często faliste. Liście podobnie jak łodyga są szczeciniasto, odstająco, kłująco owłosione. Kwiaty Bardzo krótkoszypułkowe, zebrane w zbite główki na szczycie łodygi poza tym w mniejszych pęczkach w kątach najwyższych liści. Skupienia kwiatów wsparte są jajowato trójkątnymi liśćmi okrywy, krótszymi od kwiatów. Kielich z 5 tępymi ząbkami. Korona kwiatu dzwonkowata, niebieska, długości do ok. 2,5 cm.