Antoni Bekierski herbu Jastrzębiec – rotmistrz chorągwi pancernej, oboźny polny koronny.
Życiorys
Turek z pochodzenia. Do Rzeczypospolitej trafił w dziecięcym wieku, jako braniec w czasie wojny polsko-tureckiej (1672–1676). Został ochrzczony i wychowany przez rodzinę Kosiorków Bekierskich z ziemi łukowskiej. W 1683 rozpoczął służbę w armii koronnej jako towarzysz jazdy. W latach 1691–1706 był porucznikiem chorągwi lekkiej jazdy Adama Sieniawskiego. Był uczestnikiem walk z wojskami tureckimi i tatarskimi. Walczył także ze Szwedami w czasie wojny północnej. W 1706 został rotmistrzem komputowej chorągwi jazdy pancernej, na czele tej formacji pozostawał do 1726. Cieszył się dużym zaufaniem hetmana Sieniawskiego, którego był bliskim współpracownikiem i regimentarzem. Dowodził wówczas zgrupowaniem jazdy koronnej stacjonującym nad Dniestrem i ochraniającym rubieże Rzeczypospolitej, przed Tatarami i Kozakami. Kierował także siatką szpiegowską w Mołdawii. Od 1726 był oboźnym polnym koronnym. W roku tym na sejmie warszawskim został nobilitowany jako zasłużony dla Rzeczypospolitej żołnierz, który ex gente Otthomanica wzięty infans, w Państwach naszych assumpto orthodoxae fidei catholicae baptismo, przeciwko nieprzyjacielowi wiary św.