W 325 p.n.e. syn Aleksander Macedoński postanowił, że matka Olimpias ma przejąć rolę siostry Kleopatry w Epirze. Kleopatra zaś miała przybyć do Macedonii, by objąć po matce urząd „strażnika” (prostasia). Chciał w ten sposób uhonorować matkę, że w nagrodę za jej pośrednictwo w stosunkach z bogami ma otrzymać po śmierci kult boski. Olimpias, po przybyciu do Epiru, przejęła regencję nad nieletnim królem i wnukiem Neoptolemosem I. Potajemnie wezwała z wygnania Arybbasa, byłego króla Epiru.
Okres po śmierci Aleksandra W 323 p.n.e., po śmierci syna Aleksandra III Wielkiego w Babilonie, Olimpias wykorzystując swą pozycję w Epirze, wdała się w intrygi. Poliperchon namówił ją, by stanęła po jego stronie w wojnie domowej przeciw Kassandrowi. Gdy koalicja państw greckich rozpoczęła wojnę lamijską (323–322 p.n.e.) Olimpias namówiła stryja Arybbasa do przyłączenia się do nich przeciw Antypatrowi. Molossowie wnet jednak przeszli na stronę przeciwnika. Olimpias obawiając się kary ze strony Antypatra, zapewniła sobie pomoc córki Kleopatry, która przebywała w Pelli. Obie postanowiły zmienić decyzje z 323, osadzając swego kandydata na tronie macedońskim. Pierwszym ich kandydaten był Leonnatos, należący do rodu królewskiego, potem Perdikkasowi, także należącemu do rodu królewskiego. Zimą 322/321 p.n.e.