W lutym 1929 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VIII, a z dniem 31 sierpnia tego roku przeniesiony w stan spoczynku.
W latach 30. należał do Pomorskiego Automobilklubu.
W chwili wybuchu II wojny światowej jako major w spoczynku pełnił funkcję komendanta Kwatery Głównej Pomorskiej Brygady Kawalerii. Poległ 3 września 1939 pod Bukowcem, walcząc w szeregach 16 pułku Ułanów Wielkopolskich.
Pochowany na cmentarzu komunalnym przy ul. Kcyńskiej w Bydgoszczy (sektor KW-8-9).
Od 1920 był mężem Ireny z domu Braunek (1899–1976), z którą miał syna Jerzego (1922–1993).
Ordery i odznaczenia Złoty Krzyż Zasługi (7 czerwca 1939) „za zasługi na polu pracy społecznej”. Krzyż Zasługi Wojskowej 3 klasy z dekoracją wojenną i mieczami (Austro-Węgry) Srebrny Medal Zasługi Wojskowej Signum Laudis z mieczami na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej (Austro-Węgry) Brązowy Medal Zasługi Wojskowej Signum Laudis z mieczami na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej (Austro-Węgry) Krzyż Wojskowy Karola (Austro-Węgry) Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913 (Austro-Węgry) Był przedstawiony do odznaczenia Orderem Virtuti Militari..
Przypisy
Bibliografia