3 marca 1887 został mianowany adwokatem generalnym przy C. K. Trybunale Kasacyjnym. W listopadzie tego roku został mianowany radcą dworu. W tym charakterze do około 1898 pracował w C. K. Sądzie Najwyższym i Trybunale Kasacyjnym w Wiedniu•W Szematyzmach lat 1888-1887 nie figurował, zob. . Od 1897 do 1903 piastował posadę prezydenta C. K. Wyższego Sądu Krajowego dla Galicji Zachodniej w Krakowie•••••. Równolegle od około 1902 pełnił funkcję przewodniczącego komisji egzaminacyjnej sędziowskiej. Ze stanowiska prezydenta apelacji w Krakowie zrezygnował z uwagi na zły stan zdrowia. 11 grudnia 1903 ogłoszono jego przejście na emeryturę i z okazji przeniesienia w stan spoczynku cesarz nadał mu szlachectwo.
Był uważany za „jednego z najwybitniejszych przedstawicieli sądownictwa galicyjskiego”. Będąc referentem działów cywilnych z „votum decisivum” w 1886 ocalił dla weteranów z 1831 fundację Pelagii Russanowskiej. Pracując jako prokurator państwa w Tarnowie i w Rzeszowie wykazał się w ściganiu lichwy i oszustw. Pracując jako prezydent sądu karnego w Krakowie przeprowadził kilka istotnych reform administracyjnych.
Otrzymał tytuły honorowego obywatelstwa Tarnowa (około 1885), Przeworska (około 1902). W 1899 otrzymał godność c. k.